Jaja, ik zal snel een stukje fabriceren voor diegene die zo meeleven! LIef!! Het doet me goed om dat te lezen! Het gesprek was nogal wazig. Nou ja, dan bedoel ik te zeggen de dame waar we het gesprek mee hadden was erg onduidelijk en vaag. Dit in tegenstelling tot het eerdere gesprek wat ik bij Leo kanner heb gehad met een andere persoon, dus ik moet toegeven dat mijn verwachtingen ook hoog waren. Bij binnenkomst stelde de dame Tom de vraag of hij wist waarom hij daar was, dat was ook meteen het enige zinnige wat ze heeft gezegd. Gelukkig heeft Tom daar niets van gemerkt, in iedere geval heeft hij er niets van gezegt tegen ons en wij houden begrijpelijkerwijs onze mond hierover tegen Tom. Vervolgens begon de dame  op verzoek van Tom wat uit te leggen over de leeftijd van de andere kinderen. "Er komt een meisje van 16, o, nee dat mag ik zo niet zeggen, omdat ik het nog niet zeker weet, waarschijnlijk komt er een meisje van 16. Dan misschien nog 2 kinderen van rond de 15, dacht ik. Maar wat vind jij er van als er ook iemand van 20 bij zou zitten?" WOEOEHAAAAAA!! Alle mensen die iets van autisme weten moeten nu hun nekharen toch recht overeind hebben staan. Wat een onduidelijke antwoorden, dit roept alleen maar meer vragen op en als klapper een vraag beantwoorden met een vraag! Zeg dan gewoon dat je het nog niet weet dat is in iedere geval veel duidelijker dan dit antwoord. Op  zo'n manier  is het hele gesprek verlopen. Op wonderbaarlijke wijze heeft Tom zonder strubbelingen het gesprek doorstaan dus dat was erg fijn. (misschien wel door al jullie positieve gedachtes!!) Hij bleef positief en liet merken dat hij begrijpt wat het inhoud om in een groep te wonen. Jammer genoeg was de benadering van de psychologe erg kinderachtig en weinig doortastend dus ik hoop dat hij goed uit de verf is gekomen. Sander en ik hebben ons een aantal malen met het gesprek bemoeid omdat we vonden dat het zo slecht verliep. Ze was bijvoorbeeld helemaal niet op de hoogte van de situatie en stelde vrolijk de vraag naar welke school Tom ging. Wij hebben toen aangegeven dat dit toch in het dossier staat waarop zij vrolijk het antwoord gaf: "Ja, maar ik hoef alleen maar te kijken hoe groot Tom is". Twee missers dus, als eerste vond ik het belachelijk dat ze ronduit toegeeft niets van Tom te weten en dat ze daarvervolgens ook niet mee leek te zitten en ten tweede betekend groot bij mensen met autisme de lengte van iemand en niet zijn leeftijd of overkomen. Tom antwoordde dan ook correct :"Mijn  broertje van elf is wel 10 centimeter langer dan dat ik ben."  De dame leek niet eens door te hebben waarom hij dat antwoord gaf. Ik heb toen maar tegen Tom gezegd dat hij nog wel gaat groeien maar dat het nu ging om hoe hij overkwam. Dat begreep Tom wel. Verder kon ze geen vragen beantwoorden, ze moest ons alle antwoorden schuldig blijven en beriep zich steeds achter het feit dat alles nog in opbouw is en dus onduidelijk. Ook probeerde ze al na een kwartier het gesprek al af te ronden terwijl de afspraak was gemaakt voor ruim een uur. Daarbij: hoe kun je nu binnen 15 minuten iemand beoordelen? Pffff wat een drama zeg! Ik werd er helemaal gestressed van en heb ook naar haar benoemd dat al die onduidelijkheid stress oproept. Op aandringen van mij is ze gaan overleggen om ons te kunnen zeggen wanneer we nu definitief een antwoord krijgen of Tom wel of niet terecht kan in september. Gelukkig kwam ze terug met een collega die het wel snapte, die sprak met Tom en had hem binnen de kortste lekker aan het babbelen, wat een wereld van verschil!  Binnen een week horen we meer van het Leo kannerhuis dus jammer genoeg een vervelende ervaring rijker en NOG STEEDS GEEN DUIDELIJKHEID. Als ik teruglees zie ik dat dit een beetje een rommelige blog is geworden maar goed het gevoel is duidelijk denk ik, en op deze manier geeft het nog beter aan hoe het gesprek is verlopen.