tja omdat ik al zo lang niet op web-log.nl kon komen, pas nu weer, heb ik mijn eigen site gemaakt: mijnbijzonderkind.nl
Daar ben ik verder gegaan met bloggen.
Je kunt dan ook de nieuwste informatie daar vinden.
groetjes jacqueline
De vakantie is al weer even bezig. Ik heb nog niet veel geschreven, dat komt omdat ik bezig ben met een zomercursus die veel van mijn tijd vraagt. Hier thuis gaat het zijn gangetje. Job zit veel op zijn kamer, trekt zich terug om de confrontaties met Tom uit de weg te gaan. Tom doet erg zijn best maar we zien nog steeds dat hij veel inlevert. Met name de eetsituaties zijn op dit moment moeilijk voor hem evenals het douchen. Wat betreft eten is hij wel in staat om het bij zichzelf te houden. Hij benoemd regelmatig dat hij niet kan eten vanwege “ de kronkel” in zijn hoofd. ( in mijn beleving denk hij dan aan iets (vies?)waardoor hij niet kan eten) Datgene wat hij dan niet kan eten loopt uiteen van een voedzame maaltijd tot snoep wat hij normaliter lekker vind. Het is dus iets waar hij echt last van heeft. Ik laat hem dan maar, en zeg er niet te veel van. Af en toe plannen we een uitstapje. Afgelopen week zijn we naar Giethoorn geweest. Dit was een idee van Tom. Hij had het een keer op TV gezien. Nou een beter voorstel had hij niet kunnen doen! Het werd een leuke dag, de kinderen konden zelf varen met de boot en hebben zich prima vermaakt in het water! Het was een dag voor in de boeken, we waren een echt gezin. We hebben zelfs aan het einde van de dag met vieren gegeten in een leuk restaurant en alles verliep perfect. Heerlijk, wat heb ik genoten van deze dag!!
We weten inmiddels dat Tom vanaf 12 september kan worden opgeroepen voor de kliniek in Goirle. Ze laten de kinderen een voor en instromen zodat ieder van hen rustig kan wennen. Ergens in augustus krijgen we nog een kennismakingsgesprek waarbij we het huis en Tom’s kamer kunnen zien. Tom heeft het er niet veel over dus laten we het maar zo, we weten uit het verleden dat wanneer wij er over beginnen dit alleen maar vragen en onduidelijkheden oproept bij hem. Job kan niet wachten tot het zo ver is. Gisteren was ik met hem naar Amsterdam, we hebben de gay pride gezien en Maddame tussaud bekeken. Lekker even met 2en dat doet hem goed. Op de terugweg sprak hij de wens uit dat Tom misschien wel de hele periode van zijn middelbare school niet thuis zou zijn. Hij gaf aan te weten dat het niet zo zou zijn maar het lijkt hem wel wat. “ dan kunnen mijn vrienden tenminste gewoon komen” zo vertelde hij me. Voor het geval wij ons nog af zouden vragen waarom hij nooit meer afspreekt dan hebben we hier het antwoord! Tom is veel bezig met Minecraft, hij bouwt en ontwerpt daar zijn eigen wereld. De week van 15 augustus hebben we nog een midweek in center parcs geboekt. Een huisje voor 6 personen, elk kind zijn eigen slaapkamer, ja dat weten we inmiddels maar al te goed haha!
Jaja, ik zal snel een stukje fabriceren voor diegene die zo meeleven! LIef!! Het doet me goed om dat te lezen! Het gesprek was nogal wazig. Nou ja, dan bedoel ik te zeggen de dame waar we het gesprek mee hadden was erg onduidelijk en vaag. Dit in tegenstelling tot het eerdere gesprek wat ik bij Leo kanner heb gehad met een andere persoon, dus ik moet toegeven dat mijn verwachtingen ook hoog waren. Bij binnenkomst stelde de dame Tom de vraag of hij wist waarom hij daar was, dat was ook meteen het enige zinnige wat ze heeft gezegd. Gelukkig heeft Tom daar niets van gemerkt, in iedere geval heeft hij er niets van gezegt tegen ons en wij houden begrijpelijkerwijs onze mond hierover tegen Tom. Vervolgens begon de dame op verzoek van Tom wat uit te leggen over de leeftijd van de andere kinderen. "Er komt een meisje van 16, o, nee dat mag ik zo niet zeggen, omdat ik het nog niet zeker weet, waarschijnlijk komt er een meisje van 16. Dan misschien nog 2 kinderen van rond de 15, dacht ik. Maar wat vind jij er van als er ook iemand van 20 bij zou zitten?" WOEOEHAAAAAA!! Alle mensen die iets van autisme weten moeten nu hun nekharen toch recht overeind hebben staan. Wat een onduidelijke antwoorden, dit roept alleen maar meer vragen op en als klapper een vraag beantwoorden met een vraag! Zeg dan gewoon dat je het nog niet weet dat is in iedere geval veel duidelijker dan dit antwoord. Op zo'n manier is het hele gesprek verlopen. Op wonderbaarlijke wijze heeft Tom zonder strubbelingen het gesprek doorstaan dus dat was erg fijn. (misschien wel door al jullie positieve gedachtes!!) Hij bleef positief en liet merken dat hij begrijpt wat het inhoud om in een groep te wonen. Jammer genoeg was de benadering van de psychologe erg kinderachtig en weinig doortastend dus ik hoop dat hij goed uit de verf is gekomen. Sander en ik hebben ons een aantal malen met het gesprek bemoeid omdat we vonden dat het zo slecht verliep. Ze was bijvoorbeeld helemaal niet op de hoogte van de situatie en stelde vrolijk de vraag naar welke school Tom ging. Wij hebben toen aangegeven dat dit toch in het dossier staat waarop zij vrolijk het antwoord gaf: "Ja, maar ik hoef alleen maar te kijken hoe groot Tom is". Twee missers dus, als eerste vond ik het belachelijk dat ze ronduit toegeeft niets van Tom te weten en dat ze daarvervolgens ook niet mee leek te zitten en ten tweede betekend groot bij mensen met autisme de lengte van iemand en niet zijn leeftijd of overkomen. Tom antwoordde dan ook correct :"Mijn broertje van elf is wel 10 centimeter langer dan dat ik ben." De dame leek niet eens door te hebben waarom hij dat antwoord gaf. Ik heb toen maar tegen Tom gezegd dat hij nog wel gaat groeien maar dat het nu ging om hoe hij overkwam. Dat begreep Tom wel. Verder kon ze geen vragen beantwoorden, ze moest ons alle antwoorden schuldig blijven en beriep zich steeds achter het feit dat alles nog in opbouw is en dus onduidelijk. Ook probeerde ze al na een kwartier het gesprek al af te ronden terwijl de afspraak was gemaakt voor ruim een uur. Daarbij: hoe kun je nu binnen 15 minuten iemand beoordelen? Pffff wat een drama zeg! Ik werd er helemaal gestressed van en heb ook naar haar benoemd dat al die onduidelijkheid stress oproept. Op aandringen van mij is ze gaan overleggen om ons te kunnen zeggen wanneer we nu definitief een antwoord krijgen of Tom wel of niet terecht kan in september. Gelukkig kwam ze terug met een collega die het wel snapte, die sprak met Tom en had hem binnen de kortste lekker aan het babbelen, wat een wereld van verschil! Binnen een week horen we meer van het Leo kannerhuis dus jammer genoeg een vervelende ervaring rijker en NOG STEEDS GEEN DUIDELIJKHEID. Als ik teruglees zie ik dat dit een beetje een rommelige blog is geworden maar goed het gevoel is duidelijk denk ik, en op deze manier geeft het nog beter aan hoe het gesprek is verlopen.
Even een kort stukje, we mogen donderdag op gesprek bij het Leo Kannerhuis!! Er is plaats maar ze willen Tom graag zelf ook spreken voor het definitief wordt. Tom heeft het nieuws tot nu toe goed opgepakt. Duimen dus dat het door mag gaan!!
Op dit moment is Tom bezig met mijn blog, niet dat hij het leest (denk ik) maar als ik er over praat leeft hij mee en geeft me tips of “ inside information” die ik jammer genoeg niet altijd goed begrijp. Zo vraagt hij me of ik al geschreven heb over de geluiden die hij op dit moment te pas en te onpas gebruikt. Op dit moment is het een heel hoog piepje ( verschrikkelijk irritant) wat we de gehele dag horen. Er wordt van ons verwacht dat we aan de intonatie of lengte of toon van het piepgeluid op kunnen maken hoe Tom’s stemming is. Voorheen hebben we al veel geluiden gehad: de cavia’s van mijn zus die hier een week hebben gelogeerd, het geluid van een exotische vogel, de “ MI” van de monty pythons, het geluid van de hond van mij schoonzus die een enkele keer wanneer hij hier logeerde eens jankte, enzovoorts… Tom vind het dus belangrijk dat ik daar een blog over schrijf, alleen is het probleem dat zelfs ik, zijn moeder (en ook Sander zijn vader) lang niet altijd begrijpen wat de geluiden precies inhouden. Hoe zeer wij ook ons best doen, een aantal geluiden begrijpen we best, zeker omdat we op dat moment ook de omgeving zien en de situatie in kunnen schatten en weten hoe het voor Tom moet voelen en dus de “piepjes” een plaats kunnen geven. Evenzoveel situaties zijn er dat we echt niet begrijpen wat de piepjes van Tom betekenen en maar gissen in de hoop dat het goed is. Ik heb Tom o zo vaak verteld dat hij met woorden moet communiceren omdat wij als ouders nog enigszins hem kunnen begrijpen maar dat anderen dat echt NIET kunnen begrijpen en dus niet weten wat hij bedoeld maar dat mag niet baten. Tom houd vast aan zijn “piepjes” althans dat is op dit moment actueel, volgende week kan het weer een geluid van een dier zijn, maar het blijft altijd wel een lange tijd hetzelfde geluid. Vol trots vertelde Tom me dat zijn vriend waar ik vorige keer over schreef, hem wel begreep, die snapte zijn geluiden. Deze jongen heeft ook Asperger en lijkt in gedrag inderdaad erg op Tom, alleen was het grappig dat toen ik hem vorige week toen hij hier was vroeg of hij begreep wat Tom wilde zeggen met zijn “piepjes” hij ontkennend reageerde en vertelde dat hij de “piepjes” van Tom ook niet altijd begreep. Diverse keren hebben we Tom de laatste tijd gevraagd om een ander geluid te maken dan de hoge piepjes die hij nu maakt, pffff ik heb de cavia’s van mijn zus wat verguisd nadat ze hier waren geweest , maar alles beter dan de hoge piepjes die Tom nu maakt…haha Ik kan alleen maar hopen dat er binnenkort een nieuw geluidje komt! Verder heeft Tom zich beziggehouden met te denken over het boek wat ik pas beschreef en dat voor mij veel herkenning gaf. En dat ik benieuwd was hoe het voor Tom is als hij “ blokkeert” en wij geen contact met hem kunnen krijgen. Tom kwam daar eergistermorgen op terug en gaf me wat inzicht in hoe het bij hem werkt. Kijk dat is natuurlijk reuze interessant voor mij, hoe beter ik hem kan begrijpen hoe beter ik hem kan helpen denk ik dan maar. Tom vertelde dat wanneer wij hem pushen zoals bij het douchen:” je moet nu douchen, het is al drie dagen geleden,” dat het voor hem werkt als antireclame. De weerstand word verhoogd. Wanneer hij blokkeert door bijvoorbeeld te veel druk, drukte of wanneer hij boos is, geeft hij aan dat hij zichzelf afsluit. Hij hoort en ziet wel alles maar besteed er dan geen aandacht aan. “ Het dringt niet door in mijn gedachten, mijn hersenen slaan het niet op. Ik versta het wel, maar mijn brein doet er niets mee, ik herken de woorden maar verder komt het niet.” Zo vertelde hij me. Ik was erg benieuwd of Tom ook kon beschrijven wat er gebeurd als hij totaal vastloopt en onbereikbaar is. Gelukkig komt dit niet zo vaak meer voor maar wat we dan zien is dat Tom op de grond gaat liggen of tegen een muur aanleunt, vaak met zijn handen voor zijn gezicht en dan met zijn hoofd gaat bonken terwijl hij hard schreeuwt/huilt. Tom geeft aan dat hij niets van het bonken weet, hij zegt dat hij dan niet weet wat er gebeurd. Dan hebben we ook nog situaties gehad waarin Tom languit op de grond gaat liggen en daar wel een half uur kan blijven liggen, je ziet dan aan hem dat hij helemaal uitgeput is, dit gebeurde bijvoorbeeld wanneer hij terugkwam van een weekend weg wat hem enorm veel energie had gekost. Tom zegt daar zelf over: “ Dan kan ik niet meer, ik denk dat het een soort slapen is om alles te verwerken.” Het was een waardevol gesprek voor mij, dit was de eerste keer dat Tom iets losliet over wat er in hem gebeurd op moeilijke momenten! Nou ik hoop dat anderen ook wat hebben aan deze informatie en ben benieuwd of mensen de piepjes (het maken van geluiden) herkennen!
Een aantal weken geleden was het weer zo ver, het kon nu echt niet meer uitgesteld worden: Tom moest nieuwe spijkerbroeken.
Klinkt simpel, maar dat is het niet!
Het beste leek me dat Tom mee zou gaan om zelf spijkerbroeken mee uit te zoeken zodat de kans dat ze niet goed zouden zijn zo klein mogelijk zou worden.
Met zo klein mogelijk bedoel ik dan niet, zoals je aan zou nemen, dat de kans bijna nihil zou zijn, nee, zo gemakkelijk gaat dat helaas niet.
Met zo klein mogelijk bedoel ik dat er dan hopelijk een over zou blijven die Tom tijdens het winkelen goed zou keuren, en dan maar duimen draaien dat hij dat na de eerste keer dragen nog steeds zo vind.
Met Tom werd de afspraak gemaakt dat hij mee naar de stad zou gaan, maximaal 3 winkels, en alleen kijken voor zijn spijkerbroeken, verder niets.
Sander moest nog even iets voor zijn pc halen, dat vind Tom meestal ook wel interessant dus dat zouden ze dan direct ook kunnen doen.
Voor Tom was dat al een heel project!
Afijn, de zaterdag was aangebroken dat Tom mee zou gaan naar de stad.
Het was te moeilijk voor Tom, hij zag zo veel beren op de weg, het bezoek aan de pc winkel werd al geschrapt maar Tom bleef uitstellen en blokkeerde uiteindelijk zodat het geen zin meer had om nog te gaan.
Dan maar een nieuwe afspraak, maar ook die liep op niets uit, Tom zat geblokkeerd op zijn kamer.
Inmiddels was in een van zijn 3 spijkerbroeken (echt, meer heeft hij er niet, omdat zijn eisen zo hoog zijn) een groot gat gekomen, en de andere bleef hangen bij de rits en wilde hij ook niet meer aan, dus de nood werd in mijn ogen wel erg hoog.
Dreigen dat hij dan niet meer genoeg broeken had en voor het feit zou kunnen komen staan dat hij niets had om aan te doen maakte totaal geen indruk.
Dus toog moeders maar naar 2 winkels om daar elk model wat ze in zijn maat hadden mee naar huis te nemen voor de grote keuring.
Thuis aangekomen heb ik Tom gezegd dat hij van de 5 broeken er maximaal 2 mocht afkeuren. (was het proberen waard haha)
Het is belachelijk maar op het moment dat Tom de broeken gaat passen ( dat gaat ook weer niet zo maar, daar moet hij eerst weer op voorbereiden, enz,) sta ik duimendraaiend een stukje verder in de hoop dat hij er tenminste 2 goedkeurt….. Tijdens het beoordelen en afkeuren van de broeken, ik zie de stapel slinken en slaak af en toe een zucht, roept Tom elke keer: “Ja, sorry hoor, ik kan er toch ook niets aan doen dat deze broek niet goed is!”
Na veel vijven en zessen, te strak, niet mooi, te licht van kleur en je gelooft het niet, de volgende te donker van kleur, was er een broek die overbleef.
Pfff in ieder geval een model waarvan ik nu wist dat het door de keuring kwam!
Jammer van alle andere, maar niet getreurd, ik had een strak plan: Ik zou gewoon 3 of 4 dezelfde broeken kopen!
Zo gezegd, zo gedaan, alles terug naar de winkels gebracht, “paste het niet mevrouw?” vroeg een attente verkoopster “ wilt u misschien een andere maat?” Ik heb volstaan met het antwoord dat hij ze niet mooi vond, ik zag mezelf niet dat hele verhaal uitleggen.
Gelukkig kon ik de verkoopster wel melden dat ik van het goedgekeurde model nog extra exemplaren wilde en die heeft ze direct voor me besteld.
Missie geslaagd!! Dacht ik.
Tot de Volgende dag.
Uiteraard had Tom de nieuwe broek aan, ik wilde geen risico nemen en dus moest de broek de test van een dag dragen zo snel mogelijk doorstaan voordat ik met 4 “foute” broeken zou zitten.
Tegen de middag wist Tom mij te melden dat de broek “ eigenlijk toch niet zo fijn zat”
Er kwam een hele opsomming van redenen waarom de broek niet fijn zat met daarbij de mededeling dat hij dus niet 4 van deze broeken wilde hebben.
Woehaaaaaa!!!
Wat een ellende, kleding kopen voor iemand met autisme…..je geduld wordt aardig op de proef gesteld!
Dus werd de rits van de ene “oude” broek gerepareerd en had Tom tenminste weer 3 broeken.
Uiteindelijk heb ik nog een andere broek gehaald, die zat volgens meneer perfect, maar was veel te donker van wassing dus die kon hij niet aan, het moet een lichte wassing zijn, maar ook weer niet te licht, ha, kom daar nog maar eens uit!
Ik heb hem fijntjes medegedeeld dat deze broek bleef en dat hij vanzelf lichter wordt in de was.
De broek ligt nu al 4 weken eenzaam en ongebruikt in de kast, wat een treurig lot.
Wie weet als de nood eens hoog is dat Tom hem wel aan doet, en dat de drempel dan wat lager wordt om hem nog eens aan te doen.
Nieuwe dingen zijn nu eenmaal moeilijk voor Tom en dan gaat het dus niet alleen om situaties maar zeker ook om praktisch dingen.
Vandaag was er een vriendje van Tom bij ons.
De eerlijkheid gebied me te zeggen dat wij vanochtend aan Tom hebben gevraagd :”lijkt het je niet leuk om af te spreken vandaag? “
Dat vond Tom wel wat en hij wilde afspreken met een jonge die hij kende van de basisschool de Zwengel.
Deze jongen lijkt zo enorm op Tom in zijn doen en laten dat het soms gewoon grappig is.
Gewapend met zijn lap-top kwam het vriendje binnen.
De lapt-top werd aangesloten en Tom nodigde hem uit om naast hem te komen zitten.
Zo hebben de heren wel anderhalf uur naast elkaar doorgebracht, ieder achter zijn eigen pc en bezig met zijn eigen spel….
Na anderhalf uur vonden wij het wel tijd worden voor enige sociale interactie en hebben wij er op aangedrongen dat ze ook iets zouden doen zonder de pc.
Dat hebben ze ook gedaan, ze zijn wel 20 minuten buiten geweest met de nerf-geweren en hebben zich daar mee vermaakt!
Geweldig hoe dat anders loopt dan bij de gemiddelde mens die, wanneer hij samen is met anderen, ook bereid is om energie in het “socializen” te stoppen.
Sander en ik hebben er diverse keren hard om moeten lachen en onszelf er op gewezen dat ZIJ het leuk moeten hebben en dat het niet zo moet zijn dat WIJ vinden dat zij het leuk hebben.
Ik stel net Tom de vraag of hij het leuk vond dat zijn vriend er was en hij beantwoord het met een volmondig JA.
Nou daar gaat het dan toch om, dat zij het leuk hebben!
Job daarentegen had vanmiddag ook een vriend die kwam spelen, en ook zij hebben samen tijd achter de pc doorgebracht, maar wat een verschil, wanneer zij samen achter de pc zitten spelen ze samen een spel en zijn ook anders met elkaar bezig ze praten met elkaar over het spel en sterker nog: ze spelen samen het zelfde spel!
Haha heerlijk om zo het verschil te mogen mee maken tussen (zoals ik inmiddels wijzer ben geworden) neurotypische mensen(“gewone” mensen) en a-typische mensen (mensen die anders denken).
Inmiddels heeft Tom er ook een nieuwe vriend bij.
Zijn moeder heeft mijn web-log gelezen en herkend mijn verhaal, we hebben wat gegevens uitgewisseld, de jongens hebben elkaar gevonden en hebben al heel wat tijd via internet en games met elkaar doorgebracht, zo zie je maar weer…
Job heeft inmiddels zijn kennismakingsmiddag gehad op middelbaar onderwijs.
Ja, dan vliegt de tijd, kleine jongens worden groot en zeker bij Job kunnen we dat merken!
Het is zo anders dan bij Tom die ons blijft claimen en sturing en begeleiding nodig blijft hebben, Job holt hem daarin voorbij…
Het verschil wordt steeds meer merkbaar voor ons.
Maar goed het zijn allebei onze kinderen en ze zin net zo belangrijk voor ons, al moet ik toegeven dat we wel merken dat het voor job erg zwaar is op dit moment en we met hem meeleven.
Ik heb deze week gebeld met het Leo Kannerhuis: de groep wordt gevormd, Tom staat op de wachtlijst maar gezien zijn leeftijd willen ze wachten of er meerdere kinderen zijn met ongeveer dezelfde leeftijd.
De gesprekken met de andere ouders en kinderen vinden nu plaats dus eind juni weten zij meer en horen we of Tom kan instromen.
Fingers crossd!
Ondertussen loop ik weer met een niersteen en moet vrijdag door de scan of er nog weer zitten, anderhalve week later kan het vergruisd worden dus dan ben ik er weer van af!
Een goede vriendin van mij vertelde me dat nierstenen voor haar staan voor versteende tranen, ik denk dat ze dat goed ziet…..
Ik ben op blz 46 van het boek "de andere zoon" van jodi picoult, (isbn 9789044330021) ik heb nog geen idee of ik het verhaal an sich mooi ga vinden, maar wat is dit weer een -feest-van-herkenning. De hoofdpersoon in het boek heeft Asperger en het is zo mooi omschreven vanuit zijn moeders-, broers-, en eigen beleving dat ik nu al tranen met tuiten heb gehuild….
Vandaag las ik in de bijlage van de telegraaf (vrouw)van afgelopen zaterdag, een stuk over kinderen met autisme die thuis zitten omdat ze niet naar school kunnen. Heel herkenbaar! http://www.telegraaf.nl/vrouw/psyche_relatie/9809895/__Voor_mijn_kind_is_geen_plaats_op_school__.html
Volgens het stuk zijn het er 2500 per jaar en zo’n1000 per dag, niet alle kinderen zijn alle dagen thuis natuurlijk. Ik weet nu dus dat Tom er een van 1000 is. Of het zinvol is om dat weten, daar ben ik nog niet achter. Ik vond het ook wel wat dat hij vanaf zijn 4e jaar tot afgelopen januari met tussenpozen de 2500 behoorde die tenminste af en toe naar school gaan. Nu is hij helemaal thuis. Ik kan moeilijk kiezen tussen deze twee kwaden. Wanneer Tom naar school ging was ik er altijd op bedacht dat ik gebeld kon worden dat Tom direct opgehaald moest worden, erg handig wanneer je allebei een baan hebt! Op sommige dagen belde ik op voorhand al met mijn familie of zij in geval van nood Tom op konden halen van school. Ja, je leert ver vooruit te zien wil je zelf nog een paar dagen per week blijven werken. En dat werken heb ik nodig, a. Vind ik het hartstikke leuk en b. Ik kan niet 5 dagen in de week Tom begeleiden, dat houd ik niet vol, ik moet ook wat voor mezelf hebben. Daarnaast waren er de gesprekken en besprekingen, gemiddeld een keer per week waarin je vaak het gevoel hebt dat je jezelf en je kind moet verdedigen en de leerkracht uit moet leggen hoe dat het voor Tom het beste is. Je hoopt dan maar dat zo’n leerkracht van goede wil is en zich ook inzet voor je kind. Ik voelde altijd een innerlijke strijd tussen het aangeven wat je denkt dat goed is en het respect hebben voor de leerkracht en zijn of haar mogelijkheden. Het laatste wat je wil is dat een leerkracht een hekel krijgt aan jou of erger nog, aan je kind. Ik probeerde dan ook altijd zo diplomatiek en respectvol mogelijk te zijn voor alle partijen, en hoopte maar dat de desbetreffende leerkracht het gesprek als positief had ervaren.. Pff dat kost wat energie en voorbereiding elke keer. Dan nog de keren dat ik met lood in mijn schoenen naar school ben gegaan omdat ik al aanvoelde dat er weer eens aan zat te komen dat school zou zeggen dat het zo niet langer kon en dat Tom niet binnen de mogelijkheden van school functioneerde. Van regulier tot speciaal basisonderwijs tot zelf cluster 4 onderwijs, elke school gaf aan dat hun grens bereikt was. Cluster 4 Havo zei zelfs dat zij “ zo veel mogelijk wilden lijken op regulier onderwijs” en dat Tom daarom niet op de HAVO afdeling kon blijven want hij maakte geen huiswerk, was soms niet op school en moest met regelmaat opgehaald worden. Hij haalde wel allemaal prima punten maar dat telde niet. Al deze zaken doen wel wat met je, laat staan met Tom! Nu hoort Tom dus elke dag bij de 1000 kinderen die thuis zijn en daar zal hij nog bij horen tot er ergens een plaats is waar hij intern terecht kan zodat vandaar hopelijk school weer opgebouwd kan worden. Op zijn vroegst is dat rond de zomervakantie en het traject is in februari gestart…… Nu hij volledig thuis is, ja wij kregen wel vrijstelling van de leerplichtambtenaar, ben ik enorm blij dat de druk van school weg is. Geen stress in de ochtend of het Tom wel of niet gaat lukken om in het taxibusje te stappen. Geen urenlange huiswerksessies waarbij Tom meestal vastliep omdat er een verkeerde of onduidelijke zin in de opdracht stond. En nee, doorgaan naar de volgende opdracht is echt geen optie, wanneer hij vastloopt komen wij en ook het professionele begeleidingsbureau er niet doorheen. Geen avonden met een kind wat overstuur is en uren huilt en verteld dat hij het allemaal niet meer ziet zitten, dat de school niet bij hem past en dat er morgen vast weer allemaal dingen fout zullen gaan en dat hij dan wellicht boos wordt of blokkeert en dat wil hij ook niet… Een kind dat zegt dat hij er misschien maar een einde aan moet maken dan is het voor ons ook gemakkelijker. Voor ons geen gesprekken en overleggen meer, geen angst meer dat mensen wel-niet-zullen-denken op school. Dat is allemaal verleden tijd. Hij heeft nu geen druk, geen stres en eigenlijk geen verplichtingen. Nu hoeft er bijna niets, en dat is maar goed ook want hij kan op dit moment ook bijna niets aan, maar het is ook geen oplossing. Hij zit in een sociaal isolement, is veel thuis en komt weinig in contact met leeftijdsgenoten. In plaats van de huilbuien zegt hij nu ’s avonds dat hij het gevoel heeft dat hij nog wat moet doen, dat de dagen geen inhoud hebben en dat hij zich verveelt. Uiteraard hebben wij een programma voor hem samengesteld maar dat staat natuurlijk niet in verhouding met wat kinderen op school meemaken en aan contacten hebben. Je merkt ook dat Tom zijn wereld steeds kleiner maakt en steeds meer zelfstandigheid opgeeft en dat is zorgwekkend. Ook komt er nu meer bij Sander en mij te liggen nu onze zoon van 13 volledig thuis zit. Er is wel even een soort rust in het gezin doordat alle druk weg is en dat is wel fijn, dat hebben we alle 4 nodig om even te “ overleven” zoals ik het noem. Inmiddels weet ik dat Tom is geaccepteerd op de wachtlijst van het Leo Kannerhuis. Wanneer hij terecht kan is nog de vraag, daarvan houd ik jullie op de hoogte. Feit blijft dat ik erg blij ben dat er door een krant aandacht aan wordt besteed. Ik merk dat het bij mij ook weer heel wat losmaakt.
